Padaczka pourazowa
Padaczka pourazowa, jak sama nazwa wskazuje, wykształca się w wyniki silnego urazu głowy. Najczęściej są to obrażenia, w których uszkodzeniu uległa tkanka mózgowa. Szczególnie niebezpieczne są tu urazy otwarte. Szacuje się że aż w przypadku 20-60% urazów otwartych dochodzi do pojawienia się padaczki pourazowej. W przypadku urazów zamkniętych rokowania są nieco lepsze - padaczka pojawia się zaledwie u 2,5 do 6% osób.
Padaczka pourazowa powstaje w wyniku powstawania w obrębie uszkodzonej tkanki zbliznowacenia. Wokół tej blizny, komórka po komórce buduje się ognisko padaczkopochodne. Proces budowy ogniska trwa od roku do 5 lat (u dzieci zwykle dwa lata, u dorosłych najczęściej pierwszy atak pojawia się rok po doznanym urazie). Okres, w którym padaczka się rozwija, ale nie wykazuje objawów nazywany jest okresem utajenia. Chorzy, którzy doświadczają pierwszych urazów w kilka lat po urazie, często mają trudność ze znalezieniem przyczyny pojawienia się choroby. W sytuacji, w której u chorego wykształci się padaczka pourazowa szczególnie ważne jest wsparcie rodziny i pomoc psychologa, aby chory mógł zaakceptować sytuację. Warto też chorych po dużych urazach mózgu wyczulić na możliwość pojawienia się takiego zaburzenia.
Kiedy padaczka pourazowa nie jest pourazowa?
Bywa że chorzy na padaczkę, którzy doznali lekkiego urazu głowy utrzymują że napady epileptyczne zaczęły pojawiać się właśnie po owych urazach - jeśli jednak uraz był lekki, nie wywołał utraty świadomości czy wstrząśnienia mózgu, to prawdopodobieństwo że doprowadził on do powstania zbliznowaceń stanowiących ognisko padaczkopochodne jest praktycznie żadne. Wydaje się że przywoływanie takiej etiologii choroby jest dla pacjenta sposobem radzenia sobie z chorobą, która jest mniej wstydliwa wtedy, kiedy możemy wskazać bezpośrednio odpowiedzialne za jej pojawienie się wydarzenie. Bywa też i tak, że pacjenci błędnie interpretują sytuację - sytuują padaczkę jako następstwo urazu głowy, podczas gdy to pierwszy atak był przyczyną urazu.
